суббота, 28 апреля 2018 г.

Bəhruzun hekayəsi

        1991-ci ildə tanımışdım, arıq, balaca qara oğlan idi, yumru başı vardı, 90-cı illərin kənd məktəbində eyni sinifdə oxumuşuq 5-6 il, dayanmadan, tez-tez danışmağı vardı, saatlarca qulaq asar və nə dediyini anlamazdın. Yaxşı xatırlamıram, nə vaxtdan,  bir partada oturmağa başlamışdıq.Hər şeyi vardı Bəhruzun, yaxşı dəftərləri, bahalı qələmləri, ancaq hamısı evdə olardı, məktəbə gətirdikləri elə-belə olanlardı...sadəsi deyərdi, Atası kamaz sürücüsü idi, o gətirirmiş Bakıdan,Moskvadan,ancaq heç görmədik o saydıqlarını,evlərinə gedəndə orda da görməmişdik, göstərməzdi Bəhruz...
        Sinifdə dərsdən sonra güləşməyə gedərdik, mən həmişə Bəhruzla güləşərdim, boyu,çəkisi az idi, bir ona gücüm çatırdı deyəsən, o da həmişə yox, gah mən yıxardım onu, gah o məni, beləcə güləş ritualını yola verərdik, ənzəli oynamaq vardı o zamanlar, Bəhruz heç oynamazdı, deyirdi mən kiminsə üstündən hoppansam beli zədələnər, cılız da bir şeydi, niyə heç oynamazdı hələ də bilmirəm.
        Futbol oynayanda 1 oğlan artıq qalırdı sinifdə, kapitanlar oyuçularını seçəndə, seçməzdilər onu, qıraqda durub seçilmə bitəndən sonra mən oynamaq istəmirəm deyərdi, sonra da oyun bitənə qədər izləyərdi. Birdən kimsə oyunu yarımçıq qoyası olsa və yerinə adam tapılmasa oyuna girərdi, o tərəf bu tərəfə qaçardı, heç ayağına top dəydiyini xatırlamıram, ancaq sabahı gün sinifdə heç kimin xatırlamadığı vurduğu qollardan danışardı.
        Biraz yalançı idi Bəhruz, 18-20 yaşlarında əmisi vardı, Gəncədə tələbə idi, tez-tez əmisi ilə Gəncədə onunla elədiyi şeylərdən danışardı, indi düşünürəm, hansı vaxtda gedirdi Gəncəyə ,anlaya bilmirəm, dərsdən qalmazdı. Bir neçə dəfə gəlmədiyi olanda da, şalvarı yuyulduğu üçün gəlməzdi məktəbə, elə deyirdi. Əmisi sonra Qarabağda qaldı, meyitini uzun müddət sonra ala bilmişdilər, alınana qədər qəbul eləmirdi Bəhruz, əmisinin ermənilər tərəfdə kəşfiyyat apardığından danışdı neçə ay, sonra danışmadı heç əmisindən, elə bil heç olmamışdı.
       O illərdə kənd məktəblərinin vəziyyətini xatırlayanlar olar bəlkə, pəncərələr belə yoxdu bəzi siniflərdə,sellofanlarla bağlayardılar, odun peçləri üçün evdən odun aparardıq növbə ilə, Bəhruz yekə-yekə problem yoxdu müəllim deyirdi, evlərinin arxası odunla dolu imiş, sonra məktəbə təzək gətirərdi.
       Hansı qızdan kimi xoşu gəlsə, Bəhruz mütləq istəyərdi onu, kimsə deyəndə ki mən onu qızı istəyirəm , Bəhruz həmin dəqiqə o qızı keçən həftədən istədiyin bildirərdi.
       Bir dəfə paralel siniflə nəsə olmuşdu, kim onlardan ya onlar bizdən tək görsə birləşib döyərdik, məni də tutmuşdular  3 nəfər, baxdım uzaqdan bizim Bəhruz ,çağırdım,baxdı gördü nəsə o girəsi kol deyil qaçdı Bəhruz, döyülməyə hazırlaşırdım gördüm Bəhruz gəlir əlində sökülmüş yeşik taxtaları,arxasınca da sinfimizin oğlanları...Xilas elədi Bəhruz
       Bayram şənliklərimiz Bəhruzgildə olurdu nədənsə, Bəhruz da həm qarmon həm saz dərsləri alırdı, bayram süfrəsindən duran kimi Bəhruz qarmonun götürər, bizim üçün nəsə çalardı, heç bir mahnıya da oxşamazdı çaldıqları, mahnı bitər , Bəhruz yoruldum ancaq sizinçün bir mahnı daha deyə-deyə, yarım saat zarıdardı qarmonu, qarmon dediyim də özü boyda idi, onu necə qucağında tuturdu artıq onu bilmirəm.
       Bir dəfə hansısa qohumu Snikers gətirmişdi Bəhruza, düz 4 ay həmin şokoladı məktəbə gətirib apardı, hər dəfə də bu ayrısıdır, evdə bir qutu var doludu bundan deyərdi, sonra onu da itirdi deyəsən ya da yuxarı siniflər əlindən almışdılar, yeyə bilmədik o Snikersi...
      Rus dili dərsi heç beyninə batmırdı, həmişə deyirdi mən rusca bilirəm, atam öyrədib, o tez tez Moskvaya gedir,ancaq burda rus yoxdu,niyə rusca danışım axı, ümumiyyətlə yaxşı oxumurdu Bəhruz...
      İbtidai sinifdən sonra o məktəbdə oxumadım, Bəhruzu da kəndə gedəndən gedənə gec-gec görməyə başladım, universitet dönəminə qədər, İdman akademiyasında oxuyurdu Bəhruz, mənim Bakıdakı oxuduğum məktəbin yanında da xalası gildə qalırdı, yenə görüşərdik arada,həmişə bizim məktəbin qızlarından danışardı.Məktəbdə hansı üzdə olan qız vardısa adın öyrənmişdi, hamısı ilə danışırmış, elə deyirdi...Sonradan o qızlardan biridən soruşdum,Bəhruz kimdi deyə cavab verdi.
      Köhnə Sahil metrosunun yerində indiki bina tikilirdi, onun çıxış-girişin eyni eləmişdilər, orda ortada bir siqaret budkası vardı, orda satıcı işləyirdi Bəhruz, deməyinə görə hansısa qohumunun idi,etibarlı adam tapmırdı deyə Bəhruzu qoymuşdu ora, həmişə ordan keçəndə görüşər söhbətləşərdik, ancaq siqaret təklif edərdi, hansı orda sok,su da satırdı,ancaq siqaret istəmirsən deyirdi, çəkmirdim axı...
      Böyümüşdü artıq, 20 yaşı filan vardı, kənddə sevdiyi vardı, ancaq qızın ailəsi razı deyildi , hər dəfə bu mövzudan danışardı, dərdli idi Bəhruz, qız da sevirdi onu yaman, 2006-da nişanlandılar, qızın israrına görə ailəsi belə razılığa gəlmişdi..
      2006-da universiteti bitirib əsgərliyə getdi, 2-3 ay sonra da orda öldü Bəhruz, nəsə xəstəlik tutmuşdu, şəhərə gətirməyə gecikmişdilər.Kənddən uşaqlar zəng vurdular Bəhruzun yası var dedilər, getmədim, gedə bilmədim,getmək istəmədim, danışmayan Bəhruza öyrəşməmişdim, düzü həmin vaxtlar  heç təsirlənməmişdim ölümündən, sonra Sahil metrosundan budkanın götürüldüyünü gördüm, elə bildim daha Bəhruz öldü deyə götürüblər o budkanı, daha orda heç kəs siqaret sata bilməz, həqiqətən də qohumu etibarlı adam tapa bilmədi. Kəndə gedəndə hədəfə bu 12 ildə uşaqlarla görüşəndə hey yarımçıq qaldı elə bil ziyarətim, olsa idi Bəhruz, qarmon zarıtsa idi , yox idi Bəhruz.
       İllər sonra qəbrini ziyarət elədim keçən ay, şəklin vurublar belə balaca arıq qara oğlan, qara daşın üstündə, əmisinin yanında, 19-20 yaşlarında qaldı Bəhruz...hamımız yaşayırıq indi, heç olmamış, heç yaşamamış kimi Bəhruz, ancaq kənd qəbristanlığında, əmisinin yanında 1991-ci ildə tanıdığım balaca, qara , arıq oğlan var, sadəcə əvvəlki kimi tez tez  heç kimin anlamadığı kimi danışmır daha....
     





       

воскресенье, 25 февраля 2018 г.

Alternativ...

Bu gün o gündür..
Övladımın toy günüdür...
ilk dəfə məktəbə getdiyi gün .
Məktəbi bitirib univeristetə daxil olduğu,
Fərqlənmə ilə bitirib Xocalıya gəldiyi günlər də çox sevinmişdim,
Ancaq bu gün olan sevincim bir başqadı.
Bu gün Reallıqda ona hamilə olduğum vaxtlarda,
bətnimdən yarılaq çıxardılan övladımın Alternativ Dünyada toy günüdür...
Bütün valideynlərə övladlarının şad günlərini alternativ dünyada yox,
reallıqda görə bilməsini arzulayıram...
Gələn il 26 fevralda nənə olaram inşallah...
Alternativ dünyada


26 il....
Allah rəhmət eləsin...

суббота, 24 февраля 2018 г.

babama məktublar silsiləsindən

3 ildən çoxdur yazmıram sənə, baba.
İnciməmisən ki?
Elə də çox şey dəyişməyib,
3 ildə nə ağlımız artıb,
nə də kamalımız...
Oğlum oldu, baba,
Sənin adını qoymadım,
yaxşı da elədim...
Bilirəm ki, incimirsən.
Başqa yeniliklər də var,
mahiyyətli deyillər onsuz da.

Oğlum oldu dəyişdim deyəsən,
Nə pulların ölməsi vecimədi,
nə də vitse-vitse söhbətlər.
Bunları  vecimə almağım  3 il əvvəldə qaldı..,
məncə,
Ancaq bir məsələ məni narahat edir,
Ya mənim vecimə deyil deməyim elə ən böyük yalanımdırsa...
ya mən də onlar kimi olmuşamsa?
Çünki ətrafım onlarla dolub-daşır, baba,
Eyni sima, eyni sözlər,
eyni ruhsuzluq...
Qorxuram... çox qorxuram baba,
onlardan deyil,
onlardan olmaq istəyənlərdən,
onlarla fəxr edənlərdən,
onlarla nəfəs alanlardan qorxuram.
Müəllimlərdən, həkimlərdən,
alimlərdən qorxuram..
Onlardan biri olaram deyə bir gün 
ondan qorxuram....
Olsam baba,
Orda susub dayanma,
Orda bir yerdəsən bilirəm,
illərdi boş-boşuna yazmıram ki,
olsam, bircə səs ver sadəcə...
səs ver ki, 
oğlumun üzünə baxmağa utanmayım...


суббота, 29 августа 2015 г.

Günəşdən qaçanlar

Yola düzəldik,
doğru yol bumu deyilmi bilmirdik ki ,
Məqsədimiz getmək olsun deyə, onsuz da olduğumuz yer doğru deyildi,
kölgəlik axtarmaq oldu məqsədimiz...
Düşünün ki qaçırdırlar bizi, olduğumuz yerdən , Günəşlidi  olduğumuz yer,
yandırır bizi ,
o hala gəlmişik ki , günəşdən qaçar olmuşuq,
istidi ,
yandırırdı ,
 gözümüzə düşürdü ...
Qaçdıq, qaçdıq...
yenə yandırır ama,
gözümüzə düşmür bəlkə ,
 qaraldır ama dərimizin ağ olmayan rəngini...
Bir qoca çıxdı qarşımıza , 29 yaşı vardı...yaxşı geyinmişdi , səliqəli ,təmiz ...
Tək-tük saçlarına qara düşmüş...
Baxdı bizə ,sizinlə gələ bilsəm məndə dedi,
"Tərk edə bilmədiklərim var!" və işləməyə davam elədi,
Burda harda Günəşdən qaça bilərik , Kölgələnmək istəyirik deyə soruşanda   hər yerdə..
Mən Günəşi görmürəm ki, işləməliyəm , mane olmayın deyə uzaqlaşdı  qoca...
Bizi yandırırdı ancaq o olmayan günəş biz ondan qaçmışdıq,
Biz işləməli deyildik,
bir ağac olsa idi ümidi ilə davam elədik yolumuza...
Bir cavan çıxdı qarşımıza bu dəfə, 58 yaşında, cipi altında,
yanında sarışın sevgilisi...
bir də kölgə tutanları vardı ...
ondan soruşmadıq harda kölgələnə bilərik deyə,
çətin bilə bilərdi , adam günəşin nə olduğunu bilmirdi ...
 MÜƏLLİM atası ona kölgə tutanları almışdı ...deyə fikirləşdik.
davam elədik ,  artıq  dayanmaq olmazdı, bir ağac vardı bir yerdə mütləq,
sadəcə ona qədər  gedəcək güc lazımdı...
geri qayıdan insanlar vardı , Günəşdən qaçan , bizim kimi ,
Kölgəni axtaranlar ...
və geri qayıdanlar günəşə doğru ...
onları da ötdük keçdik...
Gecə düşürdü ...
Biz daha o ağacı tapacağıq.


воскресенье, 24 мая 2015 г.

Bu məktub Milenadan..

Salam Ata, necəsən? Bir müddətdi yazmırdım, narahat olma , özüm bu günü seçdim...
Yadında mənə bir hekayə anlatmışdın 25 il öncə , bu gün haqqında?
İstədim sənin qızının necə sənə oxşadığını bu məktubla bir daha yadına salım,
Necə heç vaxt vaz keçmədiyimi sənin kimi...
Bakıda necədi havalar? Burda həmişə soyuqdu , bizim qışlar kimi, Anadan uzağam axı.
Anam necədi? 
Buralara alışıram artıq, ana yazır hərdən geri qayıt deyə, amma məni necə böyütdün sən bilmirsənmi?
Sənin kimi,
Bildiyini tutan, hər şeyin doğrusun bilən..
Buna görə səni günahlandırdım uzun müddət, amma artıq başa düşürəm sənə necə təşəkkür borclu olduğumu...
Səndən uzaq qalınca anladım məni mən eləyənin sən olduğunu...
Sənə viski göndərmişəm, bilirəm ana deyinəcək yenə, az az iç onu,
məndən narahat olma, Mən də işirəm hərdən burda, Səninlə içirəmmiş kimi...
O zaman yanımda imişsən kimi kimi hiss edirəm, elə bilirəm saçlarımı oxşayıb pıçıldayırsan qulağıma : " Burdayam qızım , unutma , hər şey vaz keçmək ilə başlayar , qalx indi qoy şüşəni yerinə, bir cəhd daha elə.." 
Neçə-neçə elə şüşələr qoydum yerinə heç bilirsən,
Nə isə artıq şüşələr yoxdu əsas , olan da odur deyilmi Ata?
3 Ay sonra yanınıza gələcəyəm , hələlik anaya demə, sürpriz olsun..

Milena Hacıyeva 24.05.2040

понедельник, 8 декабря 2014 г.

insanlar aya bənzəyir..

Düşündünmü heç? Bəlkə ay heç Yerə yapışıb qalmaq istəmir deyə..
Kainatın sonsuzluğunda  süzülmək varkən niyə istəsin ki
Aya baxanda insnalar hüzünlənir deyərlərmiş, bundan olsa gərək...
İnsanlıq ,
Bəşəriyət ayın yaşadığını yaşamırmı sizcə?
Köləlik əsla yox olmadı ki,
Sadəcə şəkil dəyişdirdi.
Ay da bir növ kölədir,
Yerin Köləsi,
istəsə də ,istəməsədə ,
dolanar durar yerin ətrafında...
İnsanlar ona Kölə deməzlər,
Şəkil ad da tapıblar ,
Peyk...
Özlərinin yaşadığı köləliyə tapdığları ad kimi...
Kapitalizmin köləliyinin adı olmuş Karyera,
Etiraf eləyək heç kəs işləmək istəmir ki,
amma hamı karyera sahibi olmaq istəyir,
Ayın durumu da bu,
o heç peyk də olmaq istəmir əslində,
niyə də istəsin ki,
inanmırsız özündən soruşun, dilini bilirsinizsə əgər,
o üzdən insanlıq aya bənzəyir,
o üzdən insanlıq sadəcə peykdir...
əcaib və qarmaqarışıq yazı oldu bu...
vecimə deyil, mən anlayıram çünki,
Bəs sən necə?
anladınmı, ey peyk?

понедельник, 20 октября 2014 г.

1 il...

Ötən il bu vaxt, oturmuşdum, Bir şeylər olacaqdı,
daha olmamışdı,
Ötən il bu gün, gözləyirdim,
daha gəlməmişdin,
gəldin.
yarımçıqdım, tamamlana bilmirdim,
indi tamam olmuşam.
Ötən il bu gün bildirdim sabah nə olacaq, vecimə də deyildi düzü,
artıq elə deyil,
Sən varsan!
Bilirdim gələcəksən,
Gözləyirdim,
Gözləyirdim, amma bilmirdim
Bilmirdim ki, bir il sonra bunları yazacağam mən....
olacaqlardı ötən il bu vaxt,
artıq olmuşlar,
mənim gözlədiklərim, xəyallarımdı o zaman,
indi yaşadıqlarım...
insanın xəyallarını yaşaması,
bircə gün sonra,
anladılmaz ki, ... yazılmır da...
yazmaq həmişə ən sevdiyim və bacardığım iş kimi gəlib mənə,
Səni yaza bilmirəm ki..
Mümkünsüzdür  anlatmaq,
Səni yazmaq..
Ötən il bu vaxt yaşamırdım mən,
hiss eləmirdim nə yağışı, nə də ən sevdiyim olan payızı...
Bu il hiss eləyirəm , həm payızımızı, həm də yağışımızı...
Ötən il bu vaxt küləklər belə əsmirdi indiki kimi,
Küləkləri belə fərqli əsdirən qadın,
Caz kimi gəldin həyatıma...
o üzdəndir bütün bunlar Cazuli..
Keçən il bu vaxt başqa şeylər yazırdım mən,
mənasız şeylər,
bədbəxt adamın yazıları ,
Artıq elə deyilsə əgər,
demək ki, xəyallar br gün gerçək olarmış..
Ötən il bu vaxt gün sonunda olduğu kimi...